İran, 100 gün içinde Müslümanların 150 yıllık utancını sildi.
Önemli olmakla birlikte, İran İslam Cumhuriyeti ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki anlaşmanın ayrıntılarına çok fazla odaklanmak, çok önemli bir noktayı gözden kaçırıyor. İran'ın ABD ve İsrail'in birleşik askeri gücüne karşı elde ettiği ikna edici zafer nedeniyle dünya sismik bir değişim geçirdi.
Hızla değişen olaylar nedeniyle büyük resmi gözden kaçırmak kolaydır. İslamcı İran, 100 gün içinde 150 yıllık Müslüman aşağılanmasının utancını sildi. Bu durum, 1878'de Osmanlı Türklerinin Balkanlar'dan yenilgiye uğraması ve geri çekilmesiyle başlamıştı.
Milyonlarca Müslüman, var olmayan Hristiyan faşistlerin insafına bırakıldı. 1992-1995 yılları arasında Sırpların Boşnaklara karşı gerçekleştirdiği soykırım, Temmuz 1995'teki Srebrinika katliamı ile doruğa ulaştı; bu olaylar Hollandalı "barış gücü"nün gözü önünde gerçekleşti ve Batı'nın Müslümanlara karşı duyduğu aşırı nefreti ve Müslümanların bunu önleme konusundaki acizliğini bir kez daha kanıtladı.
ABD-Siyonist rejimin İran'a karşı yürüttüğü yasadışı ve sebepsiz savaş, uzun süredir devam eden Müslüman karşıtı bağnazlık politikasının bir devamıydı. Genel kanıya göre, İran hızla çökmeliydi.
Öyle olmadı. Aksine, İran cesur bir direnişle ABD'yi dünyanın vazgeçilmez süper gücü olma iddiasından indirdi.
İslamcı İran, silah üstünlüğü sayesinde bunu başaramadı. Askeri teçhizatı, ABD ve Siyonist İsrail'in sahip olduğu ölümcül cephaneliklerle boy ölçüşemez.
İran'ın başarısı, liderlerinin ve halkının Allah'a olan inancının ve askeri komutanlarının titiz planlamasının sonucudur. Fedakarlık ruhları da kötülük ve karanlık güçlerine karşı zafer kazanmada büyük rol oynamıştır.
ABD ve İsrail okulları, üniversiteleri, köprüleri, ilaç fabrikalarını, apartman binalarını ve su arıtma tesislerini bombalarken (ki New York Times bile bu saldırıları savaş suçu olarak nitelendirdi ), İran misilleme yapmadı. Tel Aviv'i kolayca yerle bir edebilirdi. Bunun yerine, başka yerlerde nadiren görülen İslami savaş standartlarına bağlı kalarak yalnızca askeri hedefleri vurdu.
İran'ın zaferi artık sağcı Amerikalı yorumcular tarafından bile kabul ediliyor . Trump'ın Truth Social platformunda ABD'nin zaferini iddia eden mesajlarına kimse inanmıyor.
Güç kullanma tehdidi, fiilen kullanılmasından çoğu zaman daha büyük etkiye sahiptir. Geçmişte, bir ülkenin lideri Amerikan çıkarlarına yeterince itaatkar değilse, ABD donanması ana limanından ayrılmadan önce kendi ordusu tarafından devrilirdi.
Sadece dört yıl önce, İmran Han, Pakistan'ın zorba generalleri tarafından hiç de nazik olmayan bir şekilde görevden alındı. Bu, ABD Dışişleri Bakanlığı'nda üçüncü dereceden bir yetkilinin emriyle gerçekleşti. Pakistan'ın en popüler lideri bugün pis kokulu bir hapishane hücresinde tek başına tecrit altında tutuluyor.
İran'ın cesur duruşu küresel denklemi ve manzarayı değiştirdi. Sadece ezici bir güce karşı kendini savunmakla kalmadı, aynı zamanda bölgedeki ABD askeri üslerine de büyük hasar verdi. Siyonist İsrail'in ordusu da ciddi şekilde zayıflatıldı ve yenilmezlik efsanesi yerle bir edildi.
Geçmişte, ABD askeri üslerine saldırmak büyük bir çılgınlık olarak görülürdü. Bu, Amerikan halkının anında öfkesini çekerdi. Tahran'ın cesur adımları, ABD askeri gücünün sınırlarını ortaya koydu.
Ev sahibi Arap ülkelerinin milyarlarca dolar katkısıyla inşa edilen ABD üslerinin neredeyse tamamı ağır hasar gördü. Gelecekteki herhangi bir çatışmada tekrar yıkılabilecekleri için bunların yeniden inşa edilme olasılığı çok düşük.
Arap rejimleri bile artık onları kendi topraklarında istemiyor. Amerikalılar kendi askeri üslerini savunamıyorsa, Arap rejimlerini nasıl koruyabilirler?
ABD'nin güvenilir olmadığını gördüler. Dahası, harcadıkları trilyonlarca dolar koruma parası onlara güvenlik sağlamadı.
Bu durum onların düşünce yapısında büyük bir değişime yol açtı. Arap diktatörler, artık bölgenin tartışmasız gücü olarak kabul edilen İran ile barış yapıyorlar.
Teker teker Tahran'la iletişime geçiyorlar. Birleşik Arap Emirlikleri bile ilişkilerini düzeltmeye çalışıyor. Siyonistlerle olan derin bağları göz önüne alındığında, bu oldukça önemli bir değişiklik.
Birleşik Arap Emirlikleri, İran'a ödeme yapmanın, ABD'ye trilyonlarca dolar ödemekten daha iyi bir saldırı sigortası olduğu sonucuna vardı. Yatırım çekmek için güvenli bir ortama ihtiyaçları var. Bunu ancak İran garanti edebilir.
Katar da İran'la temasa geçti. Umman ile birlikte Doha, Körfez İşbirliği Konseyi ülkeleri arasında Tahran'a en az düşmanca tavır sergileyen ülke oldu. Hatta Pakistan ile birlikte İran ve ABD arasında dolaylı görüşmelere aracılık ediyor.
Katar'ın ABD-İran anlaşmasının bir parçası olarak 12 milyar doları serbest bıraktığı veya bırakacağı yönünde haberler var. Katar, İran'ın dondurulmuş 24 milyar dolarlık varlığına sahip. Bu durum, Trump'ın ABD'nin anlaşma kapsamında İran'a doğrudan ödeme yapmadığını iddia etmesine olanak sağlayacak.
ABD, İran'ın 120 milyar dolardan fazla varlığını yasa dışı bir şekilde dondurdu. Trump bunu kabul etti ve bu paranın İran'a iade edilmesi gerektiğini söyledi. Benzer şekilde, İran'ın hasar görmüş altyapısını yeniden inşa etmek için 300 milyar dolarlık bir yatırım fonu kurulacak.
Arap rejimleri İran'a milyarlarca dolar ödediklerini reddetti ancak uçuş takip verileri, A6-RJF tescil numaralı ve Birleşik Arap Emirlikleri'ne ait özel bir uçak olarak işletilen Boeing 737-7JZ BBJ tipi uçağın 8 Haziran'da Abu Dabi'den Tahran'daki Mehrabad Havalimanı'na uçtuğunu gösterdi . Raporlara göre , uçak 3 milyar dolar İran fonu taşıyordu. Birleşik Arap Emirlikleri'nin İran'a taahhüt ettiği toplam miktar 10 ila 20 milyar dolar arasında değişiyor.
Para transferiyle ilgili haber ilk olarak Reuters tarafından duyuruldu ve ardından diğer medya kuruluşları tarafından da ele alındı . Transferle ilgili yorum yapması istenen bir Birleşik Arap Emirlikleri yetkilisi Reuters'e, ülkenin gerilimleri azaltmaya ve barışı sağlamaya çalıştığını söyledi.
Birleşik Arap Emirlikleri ayrıca, İran İslam Devrim Muhafızları Birliği (IRGC) üyelerini, BAE'nin ulusal güvenlik danışmanı ve Abu Dabi'nin vali yardımcısı Şeyh Tahnoun bin Zayed Al Nahyan ile bir görüşme için ağırladı. İranlı ziyaretçiler, BAE istihbarat şefinin özel villasında konakladı.
Arap diktatörlerini İslamcı İran'a karşı düşmanlıklarını yumuşatmaya zorlayan şey ne oldu? Bu, Tahran'a duydukları yeni sevgi ya da İran'ın mali veya ekonomik gücü değil. İran, yaklaşık 50 yıldır yaptırımlara, askeri tehditlere ve sabotajlara, hatta üst düzey liderlerinin suikastına maruz kaldı. Tüm bu aksiliklere rağmen, İslamcı İran daha da güçlenerek ortaya çıktı.
İran'ın askeri gücü ve düşmanlarına acı çektirme yeteneği, Arap yöneticilerini nihayet Tahran'la barış yapmanın zamanının geldiğine ikna etti. Coğrafyayı değiştiremezler. Ekonomik refahları, İran'ın iyi niyetine ve Hürmüz Boğazı'nın açık kalmasına bağlıdır.
İran yönetimi, cömert bir şekilde batı komşularına dostluk elini uzattı. Tahran her zaman bölgenin güvenliğinin komşu ülkelerin ortak sorumluluğu olması gerektiğini, dış güçlerin orada bulunmamasının gerektiğini belirtmiştir.
Bu artık bir gerçeklik haline geliyor. ABD bölgeden çekilmenin eşiğinde. İran, Basra Körfezi'ne kimin girip çıkacağına karar verecek.
Boğazın kontrolü İran'a daha önce sahip olmadığı muazzam bir güç kazandırdı. Artık küresel ekonomiyi avucunun içine almış durumda. ABD'nin silahlı güç diplomasisi dönemi sona erdi.
Hızla değişen olaylar nedeniyle büyük resmi gözden kaçırmak kolaydır. İslamcı İran, 100 gün içinde 150 yıllık Müslüman aşağılanmasının utancını sildi. Bu durum, 1878'de Osmanlı Türklerinin Balkanlar'dan yenilgiye uğraması ve geri çekilmesiyle başlamıştı.
Milyonlarca Müslüman, var olmayan Hristiyan faşistlerin insafına bırakıldı. 1992-1995 yılları arasında Sırpların Boşnaklara karşı gerçekleştirdiği soykırım, Temmuz 1995'teki Srebrinika katliamı ile doruğa ulaştı; bu olaylar Hollandalı "barış gücü"nün gözü önünde gerçekleşti ve Batı'nın Müslümanlara karşı duyduğu aşırı nefreti ve Müslümanların bunu önleme konusundaki acizliğini bir kez daha kanıtladı.
ABD-Siyonist rejimin İran'a karşı yürüttüğü yasadışı ve sebepsiz savaş, uzun süredir devam eden Müslüman karşıtı bağnazlık politikasının bir devamıydı. Genel kanıya göre, İran hızla çökmeliydi.
Öyle olmadı. Aksine, İran cesur bir direnişle ABD'yi dünyanın vazgeçilmez süper gücü olma iddiasından indirdi.
İslamcı İran, silah üstünlüğü sayesinde bunu başaramadı. Askeri teçhizatı, ABD ve Siyonist İsrail'in sahip olduğu ölümcül cephaneliklerle boy ölçüşemez.
İran'ın başarısı, liderlerinin ve halkının Allah'a olan inancının ve askeri komutanlarının titiz planlamasının sonucudur. Fedakarlık ruhları da kötülük ve karanlık güçlerine karşı zafer kazanmada büyük rol oynamıştır.
ABD ve İsrail okulları, üniversiteleri, köprüleri, ilaç fabrikalarını, apartman binalarını ve su arıtma tesislerini bombalarken (ki New York Times bile bu saldırıları savaş suçu olarak nitelendirdi ), İran misilleme yapmadı. Tel Aviv'i kolayca yerle bir edebilirdi. Bunun yerine, başka yerlerde nadiren görülen İslami savaş standartlarına bağlı kalarak yalnızca askeri hedefleri vurdu.
İran'ın zaferi artık sağcı Amerikalı yorumcular tarafından bile kabul ediliyor . Trump'ın Truth Social platformunda ABD'nin zaferini iddia eden mesajlarına kimse inanmıyor.
Güç kullanma tehdidi, fiilen kullanılmasından çoğu zaman daha büyük etkiye sahiptir. Geçmişte, bir ülkenin lideri Amerikan çıkarlarına yeterince itaatkar değilse, ABD donanması ana limanından ayrılmadan önce kendi ordusu tarafından devrilirdi.
Sadece dört yıl önce, İmran Han, Pakistan'ın zorba generalleri tarafından hiç de nazik olmayan bir şekilde görevden alındı. Bu, ABD Dışişleri Bakanlığı'nda üçüncü dereceden bir yetkilinin emriyle gerçekleşti. Pakistan'ın en popüler lideri bugün pis kokulu bir hapishane hücresinde tek başına tecrit altında tutuluyor.
İran'ın cesur duruşu küresel denklemi ve manzarayı değiştirdi. Sadece ezici bir güce karşı kendini savunmakla kalmadı, aynı zamanda bölgedeki ABD askeri üslerine de büyük hasar verdi. Siyonist İsrail'in ordusu da ciddi şekilde zayıflatıldı ve yenilmezlik efsanesi yerle bir edildi.
Geçmişte, ABD askeri üslerine saldırmak büyük bir çılgınlık olarak görülürdü. Bu, Amerikan halkının anında öfkesini çekerdi. Tahran'ın cesur adımları, ABD askeri gücünün sınırlarını ortaya koydu.
Ev sahibi Arap ülkelerinin milyarlarca dolar katkısıyla inşa edilen ABD üslerinin neredeyse tamamı ağır hasar gördü. Gelecekteki herhangi bir çatışmada tekrar yıkılabilecekleri için bunların yeniden inşa edilme olasılığı çok düşük.
Arap rejimleri bile artık onları kendi topraklarında istemiyor. Amerikalılar kendi askeri üslerini savunamıyorsa, Arap rejimlerini nasıl koruyabilirler?
ABD'nin güvenilir olmadığını gördüler. Dahası, harcadıkları trilyonlarca dolar koruma parası onlara güvenlik sağlamadı.
Bu durum onların düşünce yapısında büyük bir değişime yol açtı. Arap diktatörler, artık bölgenin tartışmasız gücü olarak kabul edilen İran ile barış yapıyorlar.
Teker teker Tahran'la iletişime geçiyorlar. Birleşik Arap Emirlikleri bile ilişkilerini düzeltmeye çalışıyor. Siyonistlerle olan derin bağları göz önüne alındığında, bu oldukça önemli bir değişiklik.
Birleşik Arap Emirlikleri, İran'a ödeme yapmanın, ABD'ye trilyonlarca dolar ödemekten daha iyi bir saldırı sigortası olduğu sonucuna vardı. Yatırım çekmek için güvenli bir ortama ihtiyaçları var. Bunu ancak İran garanti edebilir.
Katar da İran'la temasa geçti. Umman ile birlikte Doha, Körfez İşbirliği Konseyi ülkeleri arasında Tahran'a en az düşmanca tavır sergileyen ülke oldu. Hatta Pakistan ile birlikte İran ve ABD arasında dolaylı görüşmelere aracılık ediyor.
Katar'ın ABD-İran anlaşmasının bir parçası olarak 12 milyar doları serbest bıraktığı veya bırakacağı yönünde haberler var. Katar, İran'ın dondurulmuş 24 milyar dolarlık varlığına sahip. Bu durum, Trump'ın ABD'nin anlaşma kapsamında İran'a doğrudan ödeme yapmadığını iddia etmesine olanak sağlayacak.
ABD, İran'ın 120 milyar dolardan fazla varlığını yasa dışı bir şekilde dondurdu. Trump bunu kabul etti ve bu paranın İran'a iade edilmesi gerektiğini söyledi. Benzer şekilde, İran'ın hasar görmüş altyapısını yeniden inşa etmek için 300 milyar dolarlık bir yatırım fonu kurulacak.
Arap rejimleri İran'a milyarlarca dolar ödediklerini reddetti ancak uçuş takip verileri, A6-RJF tescil numaralı ve Birleşik Arap Emirlikleri'ne ait özel bir uçak olarak işletilen Boeing 737-7JZ BBJ tipi uçağın 8 Haziran'da Abu Dabi'den Tahran'daki Mehrabad Havalimanı'na uçtuğunu gösterdi . Raporlara göre , uçak 3 milyar dolar İran fonu taşıyordu. Birleşik Arap Emirlikleri'nin İran'a taahhüt ettiği toplam miktar 10 ila 20 milyar dolar arasında değişiyor.
Para transferiyle ilgili haber ilk olarak Reuters tarafından duyuruldu ve ardından diğer medya kuruluşları tarafından da ele alındı . Transferle ilgili yorum yapması istenen bir Birleşik Arap Emirlikleri yetkilisi Reuters'e, ülkenin gerilimleri azaltmaya ve barışı sağlamaya çalıştığını söyledi.
Birleşik Arap Emirlikleri ayrıca, İran İslam Devrim Muhafızları Birliği (IRGC) üyelerini, BAE'nin ulusal güvenlik danışmanı ve Abu Dabi'nin vali yardımcısı Şeyh Tahnoun bin Zayed Al Nahyan ile bir görüşme için ağırladı. İranlı ziyaretçiler, BAE istihbarat şefinin özel villasında konakladı.
Arap diktatörlerini İslamcı İran'a karşı düşmanlıklarını yumuşatmaya zorlayan şey ne oldu? Bu, Tahran'a duydukları yeni sevgi ya da İran'ın mali veya ekonomik gücü değil. İran, yaklaşık 50 yıldır yaptırımlara, askeri tehditlere ve sabotajlara, hatta üst düzey liderlerinin suikastına maruz kaldı. Tüm bu aksiliklere rağmen, İslamcı İran daha da güçlenerek ortaya çıktı.
İran'ın askeri gücü ve düşmanlarına acı çektirme yeteneği, Arap yöneticilerini nihayet Tahran'la barış yapmanın zamanının geldiğine ikna etti. Coğrafyayı değiştiremezler. Ekonomik refahları, İran'ın iyi niyetine ve Hürmüz Boğazı'nın açık kalmasına bağlıdır.
İran yönetimi, cömert bir şekilde batı komşularına dostluk elini uzattı. Tahran her zaman bölgenin güvenliğinin komşu ülkelerin ortak sorumluluğu olması gerektiğini, dış güçlerin orada bulunmamasının gerektiğini belirtmiştir.
Bu artık bir gerçeklik haline geliyor. ABD bölgeden çekilmenin eşiğinde. İran, Basra Körfezi'ne kimin girip çıkacağına karar verecek.
Boğazın kontrolü İran'a daha önce sahip olmadığı muazzam bir güç kazandırdı. Artık küresel ekonomiyi avucunun içine almış durumda. ABD'nin silahlı güç diplomasisi dönemi sona erdi.
Zafar Bangash tarafından - https:// www.icit-digital.org/articles de yayınlanmıştır
Yorumlar
Yorum Gönder